batı dilinde aşina bir hikaye...

hikayelerin içinde doğduğu, yoğrulduğu toprakların ona has bir dili vardır.. 
ifade şekli...imgeleri ve görselliği.. melodisi.. kokusu.. dokunuşu...
batı sevmiştir kendi dilinde ve kendine diyar diyar uzak yerlerdeki oryantal bulduğu hikayeleri anlatmayı...
müziğini.. kostümünü vermiştir...
gizemli saraylar, tütsü kokulu kadınlar peçeler ardından kadife perdelere yansımıştır..
kendini anlattığı kadar o hikayeleri de opera ve bale diline uyarlamıştır..

bu sefer bize yakın topraklara ait ve aşina olduğumuz hikayeyi 
batı dili ve üslubu ile anlatmayı seçen de bizden...
Yusuf ile Züleyha..
opera tadında yine sahnede...
İstanbul'dalar...
Türkçe söylüyorlar diyeceklerini..
Türkçe anlatıyorlar aşklarını..

ben alışkın değilim..
tüm hikayenin böyle detaylı detaylı sahnede anlatılmasına..
bana tanıdık operalarda ben hep hikayenin dönüm noktalarını sahnede izlemiş,
hikayenin derin kısmını ise başka kaynaklardan okuma, anlama ihtiyacı duymuşumdur...
dün öyle olmadı...
bolca söz vardı.. her şey açık açık sahnedeydi..
o yüzden doymadım, doyamadım müziğe..
çok da gelmedi kulağıma...
akıp karışamadım hikayeye..
müzikal tadı aldım daha çok takip ederken librettoyu..

güzellik ve erdemin simgesi Yusuf ile,
aşkın simgesi Züleyha'yı dinlerken...
benim için tüm dönüm noktalarını Züleyha söyledi..
tüm hikayenin de özünü..
"reddedilen kadın affetmez" dedi önce..
aşk acısıyla yoğrulurken..
affetmemesi sonra çok daha yüce bir duyguya dönüştü...
"vücut köleliğinden kurtuldum, senin kulundum, artık Tanrı'nın kuluyum" dedi..
söyledi...söyledi.. şarkı oldu...aşk oldu...ses oldu..ve sadece oldu sahnede Züleyha...

bu hikaye tutar mı...
tahminim..
kesinlikle evet...
dünyevi aşktan..
ilahi olana yolculuk..
batı dilinde olsa da... 
içtenlikle ve alkışla tutar...
erdemli bir erkekle aşık bir kadın..
sürekli arayış içindeki ruhlarımızda..
her zaman yer bulur ve perde açar...
bana göre...

                              "batı dilinde aşina bir hikaye", 08.12.2012, kadıköy