masumiyet hariç...

hediye ettiğim pek çok kitap ya çöpe atılmış
ya da ilgili midir bilmediğim başka birilerine verilmiştir..
hikayeleri sonradan sonradan gelir kulağıma..
hedefe gitmemişler orada burada savrulmuşlardır..
kitap hediye etmeye tövbe dediğim bir zamanda gelen bir kitap üzerine
bir iki satır bir şey olacak bu yazı işte..

e ben de hemen bana gelir gelmez başladım diyemem kitaba..
epey bir bekledi.. kadın kadın hissedilen bir sohbetin tam ortasında bahsi geçmiş
sonra da onun tarafından bana pat diye hediye edilmişti..
denildiği gibi bir solukta saran bir havası var..
ve yine denilen gibi ağır bir hali..
bir aşk hikayesi anlatılan..
kitabın ismi cismi lazım değil, az biraz meraklısına müzesi de var deyip geçelim..
bilen bilmeyene fısıldar..

tüm duygularla örülü kitabın baş rolünde acı var... kıvranmak...
basitçe mide ağrısı denen şey..
kalp ağrısı diyen de olur arada..
"olamaz" diyorum kendime.. "bu kadar aynı tarif edilemez tüm yaşananlar"
o duyguları yaşayan tek aciz benim
nasıl olur da, hem de bir erkek aynı açmazda sıkışıp kalır...
bu işte bir terslik var.. ya da yok...
aşk acısı denen derin ve en eski aldatmaca kadın erkek demeden insana
aynı şekilde yansıyor işte...
asıl acı olan bu..
aşkın insana çektirdiğini ne kadın erkeğe
ne de erkek kadına çektiriyor...

kitabı okurken bir yandan düşünüyorum, 
"o kadın" hariç tüm kadınlara bir şekilde ulaşan şiirleri, resimleri, besteleri falan..
zalim ve de zalim, 7 cihanın aşık olduğu "o" ballı dilberler neyi ne kadar hisseder bilmem ama..

"şu erkeklere aşk acılarını sanata dönüştürmeleri yasaklansa

daha mı iyi olurdu ne?" diye geçiyor aklımdan...
böylece,
biz o duyguların ifadesine tesadüfen! rastlayan kadınlara
"ne adamlar var aslında" diye boş yere umut verilmez,
biz de tanımadığımız nice güzellere
gerçekte bu hikayede olduğu gibi hiç de özenilecek bir hayatları olmamasına rağmen,
sırf hastalıklı bir şekilde sevilmiş oldukları için özenmezdik..
ve sonra sonra bu özenme hatta dürüst olayım kıskanma hali için
bir utanç ve pişmanlık duymazdık..

işte kitabın bir yanıyla beni deli eden hali de bu..
çünkü içimdeki kızgın kadını ortaya çıkarıyor..
kırık.. ve acımasız kadını..
ve o kadın hikayenin tam da sonunda o kadar net ortaya çıkıyor ki...
o mu ben? ben mi o?

kadın erkeğe, erkek kadına
insan insana karışıyor kitap biterken
ve duygular duygulara...
ve bence..
geride masumiyet hariç her şeyi bırakıp gidiyor...

                                                                                 "masumiyet hariç", 23.07.2013, isT.